Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Η ΦΡΙΧΤΗ ΚΩΠΗΛΑΣΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟ

Είμαι στα δύο κομμένη
αλλά θα με νικήσω
θα ξεθάψω την περηφάνια μου
θα πάρω το ψαλίδι
και θα κόψω τη ζητιάνα
θα πάρω το λοστό
και θα ξεσφηνώσω τα σπασμένα
κομμάτια του Θεού από μέσα μου
σαν ένα πάζλ
θα το συναρμολογήσω πάλι
με την υπομονή του σκακιστή.

Anne Sexton

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

ΕΠΙ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ



Κύριε,εσύ είσαι ότι με συνδέει 
μ'έναν καρπό και μ'έναν τάφο.
Είμαι θέλημά Σου,γέννημά Σου,
κι ας ασχημίζω 
και τον καρπό και τον τάφο.
Κύριε,ανήκα στους εχθρούς σου.
Όμως εσύ είσαι τώρα 
που δροσίζεις το μέτωπό μου 
ως γλυκύτατη αύρα.
που έβαλες μέσα μου πένθος χαρωπό
κι όλα πια γύρω μου 
ζουν και λάμπουν...

Νίκος Καρούζος











Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

ΚΟΣΜΟΣ Ο ΟΛΟΦΩΤΟΣ




Θάμα το θάμα ο κόσμος
κι ο θαυμασμός αγάπη.
Όποιος τον κοιτάζει ζεστά ποτέ του δεν κρυώνει
Ολόφωτος,μα πίσω από κλειδωμένη πόρτα.
Πρέπει να την ανοίξεις!

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

ΤΑ ΞΕΦΤΙΑ Τ'ΟΥΡΑΝΟΥ



Κάποιος παραπονιόταν ότι δέχεται αδικίες,κι αναρωτιόταν γιατί ο φτωχός να είναι φτωχός,γιατί ο ένας έτσι κι ο άλλος αλλιώς,γιατί τα πολλά να τα έχουν μερικοί κι οι άλλοι όχι...
Και μια μέρα είδε ένα όραμα.Τον Πανάγαθο Θεό,ψηλά στον ουρανό,με ένα τελάρο μπροστά Του,όπου κένταγε τις ζωές όλων μας.Είδε κι εμάς τους ανθρώπους κάτω στη γή,να βλέπουμε μόνο τα ξέφτια που κρέμονταν και να μην μπορούμε να δούμε το θαυμάσιο κέντημα του Θεού.Αλλά ούτε και να το καταλαβαίνουμε...
Τί ωραίο.'Ετσι είναι.Μόνο όταν θα πάμε εκεί,θα θαυμάσουμε το σχέδιο του Θεού στη ζωή μας!
Γι'αυτό στεναχωριόμαστε.Γιατί βλέπουμε μόνο την ανάποδη του κεντήματος...


Γερόντισσα Γαβριηλία

Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

Σάββατο, 4 Νοεμβρίου 2017

ΠΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΑΜΑΤΑ


Καμιά χαρά δεν είναι ολόκληρη
αν δεν τη ζητωκραύγασαν όλες οι αισθήσεις.
Τα οράματα είναι φαντάσματα απατηλά
αν δεν μπορείς να τα ψηλαφήσεις
ν'ακούσεις τη ρυθμική τους ανάσα
να γευτείς το αίμα τους και να δείς
ότι Χριστός ο Κύριος
να μεθύσεις απ΄τον ιδρώτα τους
το μεσημέρι του σύντομου βίου.

Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός






Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΣΗΜΑΙΕΣ


Δεν είπα τίποτα ακόμα.Δεν είπα τίποτα,κι ας κυλιέται πάντα ο πόνος μας ανάμεσα σε σημαίες,μεγάφωνα και βεγγαλικά.
Ο πιο μεγάλος πόνος μας δε μιλιέται,δε γράφεται,δε γρικιέται απ'τους άλλους.Μόνο γυρίζει μέσα μας,σαν το λιοντάρι,μουγκρίζοντας,τρώγοντας απ'τις σάρκες μας.
Ο πιο μεγάλος μας πόνος δεν αλλάζει σε δόξα,δε γίνεται τσίρκο και αγορά.

Θανάσης Κωσταβάρας

Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2017

ΠΡΩΙΝΟ

"και πάλιν πλοία και δίκτυα
και άγραν ουδαμού"

ΤΜΗΜΑ ΕΩΘΙΝΟΥ Ι' ΔΟΞΑΣΤΙΚΟΥ



Μένουμε δέσμιοι στην αναίδεια της πρωινής φωτοχυσίας
αφήνουμε σε άλλον την ψηλάφηση της βαθύτερης ζωής,
όσο η μέρα περνά,τόσο μένουμε ανίκανοι στην θέα της γλυκυτέρας ελπίδας,
εγκαταλείποντας την ανέσπερη ενότητα του κόσμου.

Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΣΥΓΝΩΜΗ

Κύριε!
Γείτονα!
Άνοιξε γείτονα!
Αν τυχόν και παραπονέθηκα,
σε παρακαλώ να με συχωρέσεις.
Αν είπα,αν έκλαψα,
αν ζήτησα αγάπη,
αν χάιδεψα των παιδιών μου τα χέρια 
σαν κάτι δικό μου,
αν δε στάθηκα όσο περήφανος θάπρεπε 
μέσα στη γύμνια μου,
αν είπα στον ήλιο 
πως τίποτα δεν του χρωστάω,
σε παρακαλώ να με συχωρέσεις.
Αν θαρρείς πως δεν τ'άξιζα,
ξέχασέ με ως τ'απόβραδο,
σαν τα πουλιά που περνάνε,
σαν τα σύννεφα τ'ουρανού
που δεν τα βρίσκει τ'απόγευμα,
σαν τη χλόη που μαραίνεται
και δεν την θυμάται κανείς πια την ίδια.
Σβήσε τα ίχνη μου.
Σβήσε τους στίχους μου
που σημαδεύουν το πέρασμά μου.
Δεν τόθελα!
Η ψυχή μου φουρτούνιαζε,
και τότες δεν όριζα το χέρι μου Κύριε!
Κι αν τυχόν δεν κράτησα τον πόνο σου όμορφα
πάνω στον ώμο μου,
αν τρέκλισα κάτω απ'το βάρος του,
αν λύγισα,
αν έφυγα,γείτονα,
σε παρακαλώ να με συχωρέσεις.

Ν ι κ η φ ό ρο ς  Β ρ ε τ τ ά κ ο ς

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου